Πρόληψη στις οφθαλμολογικές παθήσεις παιδικής ηλικίας

Το σοφό ρητό ότι το προλαμβάνειν είναι καλύτερο του θεραπεύειν καλύπτει όλη την ανθρώπινη δραστηριότητα.
 

Εφαρμόζοντας την πρόληψη στο πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου, την όραση, κάθε υπεύθυνος για το παιδί οφείλει να γνωρίζει τα εξής:
 - Το παιδί θα πρέπει να εξετάζεται για πρώτη φορά από τον παιδοφθαλμίατρο μετά τη γέννησή του στο μαιευτήριο.
 - Η επόμενη εξέταση από οφθαλμίατρο κρίνεται σκόπιμο να γίνεται στην ηλικία των δύο (2) ετών, διότι είναι επιστημονικά διαπιστωμένο πως τα προβλήματα στραβισμού και υπερμετρωπίας ξεκινάνε σε αυτόν τον χρόνο.
 - Σημαντική και σκόπιμη κρίνεται και η οφθαλμολογική εξέταση του παιδιού στην ηλικία των 4 – 5 ετών, δηλαδή στην περίοδο που το παιδί αρχίζει να εντάσσεται στη σχολική κοινότητα.
 

Οι τρεις (3) αυτές βασικές οφθαλμολογικές εξετάσεις, από την γέννηση του παιδιού μέχρι και την προσχολική - σχολική ηλικία, κατά σειρά είναι: α) Μετά την γέννησή του στο μαιευτήριο. β) Στην ηλικία των δύο (2) ετών. γ) Στην ηλικία των 4 – 5- ετών.
 

Στο μεσοδιάστημα, και κυρίως εάν υπάρχει κληρονομικό ιστορικό στραβισμού ή άλλων σοβαρών διαθλαστικών ανωμαλιών, οι γονείς θα πρέπει να παρακολουθούν και να σημειώνουν τα εξής:
 - Αν τα μάτια του παιδιού τους δεν κινούνται σωστά και δεν στρέφονται κανονικά.
 - Αν δεν στρέφονται κανονικά ή δεν είναι ευθυγραμμισμένα σωστά.
 - Αν παρατηρήσουν περίεργη συμπεριφορά του παιδιού, όπως το να κλείνει το μάτι του καθώς βγαίνει έξω στον ήλιο.
 - Να παρακολουθήσουν: Αν προκειμένου να εστιάσει σε ένα αντικείμενο κλείνει το ένα του μάτι ή στρίβει το κεφάλι του αντί να στρίβει τα μάτια.
 - Όταν δουν οποιαδήποτε διαταραχή στο χρώμα της κόρης των ματιών, που σημαίνει πως υπάρχει κάποια θολερότητα στα διαθλαστικά μέσα του ματιού.
 

Τότε, σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω περιπτώσεις επιβάλλεται να επισκεφθούν τον αρμόδιο παιδοφθαλμίατρο, ανεξαρτήτως ηλικίας.
 

Συμπερασματικά, είναι βέβαιο ότι ένα παιδί ή ένα βρέφος ή ένα νεογνό, μπορεί να εξεταστεί ακόμη και σε ηλικία ημερών από τον αρμόδιο παιδοφθαλμίατρο ο οποίος είναι σε θέση να βγάλει ασφαλή διάγνωση, χωρίς να απαιτούνται απαντήσεις του παιδιού κατά την εξέταση.
 

Όλα αυτά είναι τόσο απλά ως πρόληψη αλλά τόσο σημαντικά στο να προλάβει πολύ δυσκολότερες εξελίξεις.