Μετανάστης στη δική του γη....

Ήρθε στην οικογένειά μας πριν από τρία χρόνια σχεδόν. Είχε εγκαταλείψει τα γνώριμα χώματα της χώρας του, του Ιράν, τη ζεστή αγκαλιά της μάνας που τον έφερε στον κόσμο και δίχως ο ίδιος να καταλάβει το πώς και το γιατί, έφτασε στο ακριτικό νησί της Σάμου, μισοπνιγμένος, τρομαγμένος και μόνος. Δίχως κανέναν. Ο πατέρας του ανήμπορος να του δείξει τη στοργή και τη φροντίδα που του άξιζε. Είκοσι δυο μηνών αγγελούδι. Με τεράστια χαρακτηριστικά μάτια και χαμόγελο πονηρό αλλά σπάνιο.

Μάθαμε γι’ αυτόν και τον περιμέναμε με λαχτάρα. Να του χαρίσουμε ένα σπίτι ξανά, να τον αγκαλιάσουμε, να τον κάνουμε να γελάσει.

Η ζωή του μικρού S. γρήγορα άλλαξε. Είπε τις πρώτες του λεξούλες, απέκτησε τα πρώτα του παιχνίδια, έμαθε να παίζει, να γελά, να θυμώνει και να απαιτεί. Απέκτησε φίλους και ανθρώπους που το φρόντιζαν και του προσέφεραν το χάδι και την αγκαλιά που τόσο στερήθηκε. Ένας αξιαγάπητος μικρούλης που ξέρει να τραβά όλους γύρω του. Ο χαϊδεμένος μας και στο σπίτι και στον παιδικό σταθμό.

Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια και ξαφνικά ένα τηλεφώνημα από την Ιρανική Πρεσβεία άλλαξε τη ζωή του. Αναζητούσαν ένα μικρό αγοράκι που είχε μεταφερθεί παράνομα στη χώρα μας. Η μητέρα του, όλα αυτά τα χρόνια, ζούσε μέσα στην αγωνία. Δεν γνώριζε καν αν το μοναχοπαίδι της ζούσε. Τον έψαχνε απεγνωσμένα. Της στείλαμε φωτογραφίες. Νιώσαμε περήφανοι που καταφέραμε να το κρατήσουμε υγιή και χαρούμενο. Που καταφέραμε να μην του έχει λείψει τίποτα ως τώρα και να της τον παραδώσουμε με χαρά μεγάλη και συγκίνηση.

Μετά από μία πολύμηνη διαδικασία και συνεργασία με την Πρεσβεία και με συναισθήματα ανάμεικτα άλλοτε χαράς και άλλοτε φόβου και αγωνίας, ο μικρός μας πρίγκιπας με τα μεγάλα και εκφραστικά του μάτια εχθές ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής. Ο αποχαιρετισμός ήταν δύσκολος για όλους. Κυρίως για τα μικρά παιδιά που μοιράζονταν μαζί το δωμάτιο, τα παιχνίδια και τις πρώτες τους κουβεντούλες.

Γλυκιέ μας S.,
Το Χαμόγελο του Παιδιού είναι περήφανο που σε γνώρισε. Για εμάς δεν ήσουνα ένα παιδί αλλά ο μικρός μας πρίγκιπας που τα θλιμμένα μεγάλα του μάτια αναζητούσαν την ευτυχία. Σε ευχαριστούμε για όλα όσα μας χάρισες, για τις αγκαλιές, τα φιλιά και τα λόγια.

Θα μας λείψεις πολύ, όμως επιστρέφεις εκεί που ανήκεις στη δική σου μητέρα, στο δικό σου σπίτι, στη δική πατρίδα «μικρός μετανάστης στη δική σου γη». Μέσα στις αποσκευές σου κρύψαμε δώρα και αναμνήσεις, ίσως σύντομα να μας ξεχάσεις, εμείς όμως θα σε θυμόμαστε πάντα. Τα παιδιά και όλοι οι άνθρωποι που όλα αυτά τα χρόνια μοιράστηκες την “καλημέρα” και την “καληνύχτα” μαζί τους, σου εύχονται και ελπίζουν να είσαι πάντα χαρούμενος , ασφαλής και ευτυχισμένος και πάντα να θυμάσαι πως έχει και μία δεύτερη πατρίδα που θα σε περιμένει.

«....Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα. Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο. Θα ξαναρθείς να με αποχαιρετήσεις και θα σου χαρίσω ένα μυστικό....»